* * *

მიყვარს, ვამბობ და მთავრდება ლექსი,აი რისი თქმა მინდოდა მარტო,
მაგრამ მე მინდა რომ ვიყო თოვლი, ქარმა სუსხიან ქუჩებში მფანტოს.

ისევ აგუბებს ეს ნოემბერი ძველ წვიმებსა და ტკივილებს ახალს
დარჩი ნუ წახვალ, ასე მგონია მერე ერთმანეთს ვერასდროს ვნახავთ
შუაში გვიდგას მთელი სამყარო, გვიზომავს მანძილს არშინდადებით
მე კი თოვლი ვარ, შენსკენ მოვდივარ და უხმაუროდ მხრებზე გადნები
ჩამოგიგროვებ მხრებიდან ფიფქებს და სიყვარულის ფარული გესლით
პირველი თოვლის მისალოც გუნდას, პირველად სხვათა ფანჯარას ესვრი
და უცებ,ცივად შეკრთება სული,ქვეყნად მარტო რომ დიდხანს ეხეტა
რა იქნებოდა რომ იმ ფანჯრიდან, იმ სხვის მაგივრად გადმომეხედა

მაგრამ მიყვარხარ... უნდა მეთქვა, და აი რისი თქმა მინდოდა მარტო
შენ კი არ გესმის, მიხვალ სახლში და ჩამოიფერთხავ დათოვლილ პალტოს
გამახსენდება როგორ მომწონდა, როგორ მეწადა მე ეს ქვეყანა
რომელსაც სურდა სიყვარულიც კი თავს ნაცარივით გადამეყარა
ვექციე მარად ერთგულ მსახურად, მთელი სხეულით, გულით,გონებით
მაგრამ მონობა არის სასჯელი და სულ ერთია რას ემონები
მიწას თუ ზეცას
ზეცას თუ მიწას
როგორც ერთურთის ცასა და ექოს
მე მინდა წვიმის ზარად ვეკიდო და ნოემბერმა გუგუნით მრეკოს.
შენი ფანჯრის წინ გაგიფრენ ისევ, ყვითელ ფოთლების უთვალავ უსტარს
მაგრამ ოდესმე მყავდი თუ არა, მე დღეს ესეც კი არ მახსოვს ზუსტად
გადავიღალე შენი ლოდინით, ჩაქრა იმედის ჭიაკოკონა
რომ ისევ ისე დავეწაფები შენს ბაგეებზე დაღვრილ შოკოლადს
მწყურიხარ, მსურხარ, რაღაც სხვა ძალით
ძალზე მარტივად,ურცხვად და შიშვლად
მომხედე თორემ ეს ნოემბერი გადაუღებელ წვიმებზე მნიშნავს.
ასე მინდორში იღვრება ქარი და აღარ უნდა იქროლოს მეტად
ასე ამჟღავნებს წამოცდენილი სიტყვა, ყველა მთავარ და არსებით დეტალს
ასე ფოთლები ცვივიან თქორში და იზომავენ მიწამდე მანძილს
ასე გამოაქვთ მზის სინათლეზე, საუკუნეთა მტვრიანი განძი.
კი არ ვტირივარ წვიმა მეხლება, ვით ნაპირს ცივი, ჯიუტი ტალღა
ვტირივარ? ფანჯრის მინაზე მოკიდებული ყინული გალღვა
კი არ ვტირივარ გადახსნილი მაქვს მთრთოლავი სისხლის ყოველი არხი
და ვკვდები, რადგან მთელი ქვეყანა, ერთ შეყვარებულ თვალებად არ ღირს
და მუდამ ენდე თუ რა გირჩიოს შენში მბრდღვინავმა ნადირის გეშმა
რადგან ერთია რას ემონები
მიწას თუ ზეცას,
ზეცას თუ მიწას
ამიტომ მინდა ზარად ვეკიდო ჩამოხეული ნოემბრის ღრუბლებს,
და იქ მიწაზე მიცდიდეს ვინმე თუნდაც პატარა, დამშრალი გუბე
თორემ ძნელია ასე ცხოვრება, როს ყოველ ბალახს ყვავილი შვენის
შენ კი დახვალ და დედამიწაზე ერთი გუბეც კი არ არის შენი.
მაგრამ მიყვარდი და ამიტომაც, მუდამ განწირულს არასდროს მშურდა
რომ სხვა გიყვარდა, რომ სხვას ეტრფოდი
რომ სხვის ფანჯარას ხვდებოდა გუნდა

ABOUT MARU... AGAIN

ყველა ვინც მიცნობს იცის ვინ ვარ მე.
ყველა ვინც არ მიცნობს შესაძლოა ეხლა გამიცნოს.
ვწერ ჩემზე. ეს არაა ავტობიოგრაფია, ესაა რაღაც მეზე.
მარუ ვარ კილაძე, ეს პირველ რიგში, 24 წლის, დაოჯახებული და ერთშვილიანი.
მეუღლე რიჩი და შვილი უილიამი რომელიც ჯერ 3 თვისაა.
ოდესღაც ვიყავი ძალიან რიჟა, ახლა მხოლოდ ჟღალთმიანი, დედისგან ბოძებული თაფლისფერი თვალები ისევ მაქვს. მხიარული გიჟქალა ხარო მეუბნევიან, რიჩისთვის საყვარელი ქალი ვარ, უილიამისთვის ჯერ მხოლოდ დედა. მეგობრებისთვის კარგი მეგობარი ვარ-ვგონებ. მშობლებისთვის კარგი შვილი ვარ, ცოტა თავქარიანი მაგრამ მაინც საყვარელი, ჩემი დისთვის ბებერი და ვარ, რომელსაც რა ეჩქარებოდა რომ თხოვდებოდა 23 წლისა და ასევე ბებერი ქმარი ყავს.
დედამთილისთის მონატრებული რძალი ვარ, საყვარელი შვილის ცოლი და შვილისშვილის დედა
მამამთილისთვის "ჩემი მარუ" ვარ.
მეზობლებისთვის "უმეზობლო" მეზობელი ვარ;
ჩემი თავისთვის მე ვარ, მეს ძებნაში დაკარგული, უილიამის გაჩენით ნაპოვნი და რიჩის სიყვარულით დამტკბარი;
ისეთი არაფერი ხდება ჩემს ცხოვრებაში. სამი თვის წინ შვილი გავაჩინე და ესაა ბოლო სიახლე;
გუშინ აღმოვაჩინე რომ მეტის კეთება შემიძლია და ამის საშუალება არ მაქ, დრო მიდის და მე უკან ვრჩები. მაგრამ მერე უილიამმა თავისი უკბილო პირი რომ დააღო და გულიანად გამიცინა, მივხვდი რომ ცხოვრებაში ერთადერთი ბედნიეერბა მევე მივანიჭე ჩემს თავს, მისი გაჩენით. ესაა ის რის გამოც ღირდა ჩემი ცხოვრება.
რიჩი მყავს კიდე (ბებერი ქმარი) როცა გავიცანი უკვე ვიცოდი ჩემი ქმარი მხოლოდ ის თუ იქნებოდა და ამ კაცის ძებნაში , მის გასაცნობად ვიარე 18 წელი ამ დედამიწაზე, იმისთვის დავიბადე რომ მერე 2011 წლის ნოემბერში გამეცნო, 2016 წლის 18 ოქტომბერს ცოლად გავყოლოდი და 2018 წლის 25 იანვარს ზუსტად ღამის სამის ნახევარზე ჩემი მუცლიდან გამომძვრალი უილიამის ტირილი გამეგო.
ამის დაწერა მინდოდა.ვინც მიცნობს იმათთვის ახალი არაფერია და ვინც არა, ცოტა რამე მაინც გაიგეს ჩემზე

child-bird part III

რამოდენიმე წუთში ბერლინის გზატკეცილზე ნაცრისფერი ლენდ როვერით მივქროდით. მე ტკივილს უკვე ვეღარ ვუძლებდი, ვეღარც მშვიდად ვსუნთქავდი და ხანდახან ვკიოდი კიდეც.
ნუცა მხრებში ჩამფრენოდა, რიჩს ხელები უკანკალებდა, საავადმყოფოში დარეკა პალატა გაემზადებინათ, მერე მთელი ხმით დაიყვირა მამა ვხდებიო და დაასიგნალა.
წინასწარი მომზადებების მერე, რაღაც სლიკინა მწვანე ხალათი ჩამაცვეს, საკაცეზე დაწვენილი სამშობიარო ბლოკში წამახრიგინეს
რიჩმა-მარ ადვესწრები მეც რა... ცოდო ხარ...
მე თავი გავიგიჟე არა მეთქი
ექიმიც ჩემს მხარეს იყო-წადი დერეფანში სიგარეტი მოწიე ინერვიულე, რა იყო არ მანდობ შენს შვილსო?
რიჩმა-არ ვეწევიო
-მაშინ რაც გინდა ქენი ოღონ თავიდან მომშორდი-ო
რიჩმა ისეთი თვალებით შემომხედა-აბა მარუ მე რა ვქნაო, მაპატიეო.
უკვე მეშინოდა მეთქი მოვკვდები და ვსო, თავზე ცუციკა მედგა, თავთით ანესთეზიოლოგი მეჯდა მართობდა და მამაშვიდებდა, იმან ჩამირთო სიმღერები.
Raunchy თ დაიწყო ყველაფერი...... დაიწყო და რა დაიწყო, შემცივდა, ამაკანკალა, ჩემი ქურთუკი მომენატრა, რიჩს რომ ხელში ეკავა, შემეცოდა ჩემი ბუსხი მარტო იდგა მეგონა გარეთ, მაგრამ მალევე მოსულან თურმე დანარჩენებიც ხუთ ათ წუთში.
მერე რაღაც დროის მანძილზე ტკივილმა ლამის გამაგიჟა ვიღაც მიყვიროდა ღრმად ისუნთქეო მაგრამ არ გამომდიოდა, ნუცას ცალი ხელი ჩემს შუბლზე ედო, კარდიოგრამისკენ იყო მიბრუნებული და სულ ყვიროდა
-ერთი, ორი, სამი აი ეხლაა...
მე რაც ძალა მქონდა ვიჭინთებოდი, თვალებში მიბნელდებოდა, მუშტები ისე მქონდა შეკრული ფრჩხილები კანში ჩამერჭო.
-ერთი, ორი, სამი... წავიდა!
ჩემს მუცელში რაღაცა გამუდმებით მოძრაობდა... უკვე აღარ ვყვიროდი, მთელი ხმით ვტიროდი ცრემლები ღაპა-ღუპით მცვიოდა, ბოლოს მარტო ნუცას ხმა მესმოდა გაბმულად რომ იძახდა
-ერთი, ორი, სამი...
შორიდან გავიგონე ვიღაცამ რომ თქვა -სწრაფად! მისტერ ვილსონს დაუძახეთო
-ოღონდ კაცი არა!-განწირული ხმით დავიყვირე, ყველამ გაკვირვებით შემომხედა
-შენ რა შეიშალე, მაგაზე ფიქრის დროა ეხლა.... ცუდათაა საქმე ქირურგი უნდა ჩაერიოს, თუ არა და პატარა მოკვედბა...-ექიმმა თქვა
შეწინააღმდეგებისბ თავი არც მქონია, ტირილი დავიწყე, მრცხვენოდა, თვალები დავხუჭე ის კაცი რომ არ დამენახა და სიმღერას ავყევი მისი ხმა რომ დამეფარა
-ერთიც და მოვრჩით-იმ კაცის ხმა იყო.
რღაც ჩამწყდა მუცელში, უცებ მოვეშვი, მივხვდი ყველაფერი დამთავრდა, მარტო იმას ვთხოვდი ღმერთს პატარა კარგად იყოს მეთქი.
25 იანვარს ზუსტად ღამის სამის ნახევარზე დაიბადა უილიამ სტრინგინი John Lennon-ის Oh! yoko-ზე.
ინტენსიურში გადავუყვანივარ ექიმს, იქ საშინელი კანკალი დამწეყბია, სულ "დამაფარეთ"-ვიძახდი, ექიმმა გაუვლის ჩვეულებრივი მოვლენააო, რიჩი გადარეულა ჩემ ცოლს ცივა და თქვენ არ აფარებთ საბანსო?.... ხუთი საბანი ერთად დაუფარებია.
საშინელმა მუცლის ტკივილმა გამაღვიძა. გამიკეთეს გამაყუჩებელი, მერე კიდე გამიკეთეს, მეორე დილასაც და პალატაში გადამივანეს. არც ერთი გარვიძებისას რიჩისთვის, მარტო ნუცა ვნახე ერთხელ რომელიც დაბანა-მოწესრიგებაში მომეხმარა. მესამედ დღის ორ საათზე გამეღვიძა, ჩემი ექიმი იყო პალატაში ფრაუ ნანსენი. ბავშვი მაანხეთ მეთქი, ის კიდე უარს მეუბენოდა, მეთქი რამე ხო არ ჭირს და გავჭედე, ლამის იტერიკაში ჩავვარდი.
ნანსენმა ეტლით მიმიყვანა ვიტრინასთან
-აი ამ ოთახშია შენი შვილი, თუ ნახვა გინდა ადექი და შენით შედიო. გამიჩალიჩა რომ ფეხზე ავმდგარიყავი, ავდექი რა თქმა უნდა :) ძაან წვალებით, ისე მეტკინა მუცელი ვტიროდი, მარა მაინც ავდექი და საანხევროდ წელში მოხრილი შევედი და იწვა უილიამი ინკუპატორში, პირში ზონდთ, ამ ზონდით აჭმევდნენ, კინაღამ მოვკვდი რომ დავინახე ჩემი შვილი ასე რომ ვხედავდი საცოდავად მარტო, მუხლებზე დავიჩოქე და მინას ვკოცნიდი, ვიღაც კაცმა ხელზე მაკოცა და მითხრა-ყველაზე მაგარი გოგო ხარო, ჭაღარა იყო სათვალიანი, წვერებით, ლამის მოვკვდი სირცხვილით რომ მითხრა ვინც იყო, მერე უცებ მოვწყდი, კუნთები ისევ მომიდუნდა და გონება დავკარგე.
ამჯერად ტიტების სუნმა გამაღვიძა. მახსოვდა ზამთარი რომ იყო და გამიკვირდა. თვალები გავახილე, ჩემს თავთით კომოდზე, ლარნაკში ტიტების დიდი თაიგული იდო, ჩემი და რიჩის ტელეფონი აიპოდი სალფეტკები და წყალი.. ბუსხუნას ჩემი ხელი ჩაებღუჯა, თავი საწოლზე ედო და ეძინა, ღამის ლამპები აენთოთ, კედელზე დაკიდული საათი თორმეტის ნახევარს აჩვენებდა. ხელი გავითავისუფლე(შეხვეული მქონდა ორივე ხელი)და რიჩს თავზე გადავუსვი. გამოფხიზლდა.
-მარ, მარუს გაიღვიძე?-გამიღიმა და ჩამეხუტა-მომენატრე პატარავ....-თვალებში ჩამაშტერდა-უი არ გჭირს თვალებზე?
-რა, რა მჭირს?
-ჩასისხლიანებული გაქვს სულ
-ხო ეგ მასე უნდა იყოს....პატარა ნახე?ნახე რა საყვარელია? ჩემი პატარა-მივაყარე, ჩავეხუტე და ტირილი დავიწყე
-მარ, მარ დამშვიდდი, ნუ გეშინია ყველაფერი კარგადაა, ჯანმრთელია, ოღონდ ესაა დედის რძე და სითბო აკლია... მე სულ მასთან ვარ ხოლმე.
-ბუსხ ნახე? მე მოგიგე! უილი დაიბადა და არა ელი?
-ხო მომიგე-გაიცინა-გუშინ თეკლე იყო შენს სანახავად, გვერდით დაგიწვა, გკოცნიდა და გეფერებოდა, მერე დაეძინა
-მართლა?! მომენატრა თეკლეც, პატარა მათხოჯი. ნუცა სადაა?
-ეხლახანს წავიდა სახლში ბიჭებს ვახშამს აჭმევს და მერე მოვლენ ყველა, შენ როგორ გრძნობ თავს?
-უცნაურად, ქვემოთ ყველაფერი მტკივა ძუძუები დამებერა, ხელები მტკივა და ისევ სუსტად ვარ.
-ხო აბა სამი დღეა საჭმელი არ გიჭამია, ვეტყვი ექთანს და მოგიტანს, პატარასაც მალე მოგიყვანენ
ხუთ წუთში დაბრუნდა უკან
-არც კოკა-კოლა, არც სენდვიჩებიო... მარ ჩემზე ისევ გაბრაზებული ხარ? გპირდები აღარ გაწყენინებ
-ხო, განმეორდება და მეორე დღესვე მე და უილი ლონდონისკენ დავაწვებით. ეხლა ჩამეხუტე, იცი როგორ მომენატრე?
-მეც მომენატრე
-ვიცეკვოთ?
-რაა? გადაირიე?
-ნწუ, სულაც არა, ხომ გითხარი მომენატრე მეთქი?!
-თუ მაგის თავი გაქვს ოკეი... მისის სტრინგინ თქვენთვის us5 შეასრულებს სიმღერას "One Night With You"
ძლივს ჩამოვბობღდი საწოლიდან, ფლოსტებში წავყე ფეხები და რიჩს ჩამოეკიდე კისერზე
-"I dont wanna put no chains on you, I just wanna be here loving you, Cuz you touch me in the place, One That puts a smile right on my face...
დაიწყო რიჩმა და გულში ჩამიხუტა
-კილაძე მოვიყვანე!-თქვა ექთანმა და უცებ გაჩუმდა, არ მოელოდა ასეთ სცენას, ბავშვთან ერთად კუთხეში, სავარძელში ჩაჯდა და ჩვენთვის ხელი არ შეუშლია
P.S.უი, უილიამი სამშობიაროში ჩემს გვარზე იყო, სანამ მამიკომ დაბადების მოწმობა არ გაუკეთა)
გარეთ ისევ თოვდა, ფანტელები ლამპიონების შუქზე ცეკვავდნენ, პალატაში რიჩი მე მიმღეროდა და ცეკვაში აკომპანიმენტს მიწევდა, ცისფერ ტანსაცმელში გახვეული უილიამი ექთნის ხელში თვალებს კუსავდა, ლარნაკში ჩაედბული ტიტების თაიგული ისევ აფრქვევდა გაზაფხულის სურნელს.... ზამთარი იყო...

მას მერე უილიამი ერთი წამითაც არ დამიტოვია მარტო, სულ ჩახუტებული მყავდა, ხან დებილივით მეტირებოდა რომ ვუყურებდი, იმ დღეებში მივხვდი რომ ჩემი ცხოვრება შეიცვალა, მთლიანად უილიამის გახდა, არავინ და არაფერი მახსოვდა იქ მის მეტი, ერთადერთი რიჩი მენატრებოდა ძალიან და ვგრძნობდი რომ მე ის ყველაზე ბედნიერ კაცად ვაქციე და მართლა, ყოველგვარი გადაჭარბების გარეშე მივხვდი რომ ეს ორი კაცია ჩემი ცხოვრების აზრი. აქამდე რომ მეკითხებოდნენ ბედნიერება რა არისო არ ვიცი მეთქი ვამბობდი, ეხლა კი ზუსტად ვიცი რომ რიჩი და უილიამია ჩემთვის ყველაზე დიდი ბედნიერება

childbirt Part II

ჩემს ოთახში შეუჩვეველი სიბნელე და სიწყნარე იყო. ქუჩიდან შემოსული მკრთალი შუქი, სულ ოდანვ აღიავებდა სიშავეს, სამზარეულოდან წამოღებული რამოდენიმე სანთელი ერთდროულად ავანთე, ოთახში სიბნელის ფარდა დაიმსხვრა, ნამსხვრევები ჩრდილებად გაიფანტა კეედლზე.ტკივილები უფრო გამიძლიერდა, თუმცა ვცდილობდი ყურადღება არ მიმექცია.
-დაწყნარდი პატაარვ, მამიკო მალე მოვა...და მაშინვე მივახრჩობ ჩვენი მარტო დატოვებისთვის
ტელეფონით ბაჩოს ველაპარაკებოდი შუქი რომ მოვიდა. ცოტა დავმშვიდდი, ამ დროისთვის ტკივილები საგრძნობლად შემაწუხებელი იყო, ბიჭებიც კუდში მოყვნენ შუქს.
-კაი ბაჩ, და ეს ღამე თუ მშვიდად გადავიტანე ხვალ დაგირეკავ, კიდე ვერ მოვიფხანე ენა შენთან ლაპარაკით

-საღამო მშვიდობისა!-თითქმის ერთად თქვს ოთხივემ, მე კიბის თავში ვიდექი და ჩუმად ვიყურებოდი.
ნუცამ მათ არც კი გამოხედა, ჩაი მოხვრიპა და ჟურნალს ჩააშტერდა, თითქოს რამეს კითხულობდა
-უი თეკლეს უკვე დაუძინია?!-გაიღიმა კრისმა და ბავშვს აკოცა-საჭმელი რა გვაქვს? გვშია
-მე კიდევ მეძინება-მეორე სავარძელში ჩაეშვა ვისნი, იმაში რამოდენიმე ხნის წინ მე რომ ვიჯექი
-ნუც არ გესმის?-მიუახლოვდა კრისი უნდა ეკოცნა, მაგრამ იმან სახე მოარიდა-რა გჭირს?
-მარუმ დაიძინა უკვე?-სამზარეულოდან გამოსულმა რიჩმა მადიანად ჩაკბჩა ჩემი გაკეთებული სენდვიჩი-აუფ რა არის ეს? ლამის დაჭკნეს კიტრი შიგ
-მოკეტე და ჭამე, დანახვაც არ გაქვს, უყვარს ძალიანო და გაგიკეთა, ექვსი საათის მერე გელოდება, მითხრა დამპირდა ექვსზე მოვალო-საათს შეხედა-უი, ჯერ ხუთი საათი ყოფილა-და გესლიანად გაიცინა
-ძვირფასო რა გჭირს?რა მოხდა აღარ იტყვი?-ალერსიანი გაკვირვებით კითხა კრისმა
-ვერ ხვედბი რა მჭირს?... მე, ადამიანი, რომელიც სიგიჟემდე მიყვარს და ვისი ცოლიც სიამოვნებით გავხდი, სადღაც დავკარგე, და თუ ის დროზე გონს არ მოვიდა და არ დამიბრუნდა მეც და თეკლესაც სამუდამოდ დაგვემშვიდობოს ჯობია-სავარძლიდან წამოდგა ნუცა
-ნუც კაი რა...
-იცი რომ თეკლე უკვე სურათებშიც ვეღარ გცნობს? მხრებს იჩეჩავს ხოლმე... ღმერთო ჩემო, ნუთუ არ გრცხვენია?
-რა ვქნ...
-არავითარი რა ვქნა, ბავშვისთვის ვერასოდეს იცლი, ჩემზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია, ბოლოს და ბოლოს მე შენი ცოლი ვარ, ც-ო-ლ-ი, და თუ ქმარი გვერდით არ მეყოლა, ასეთი არც ფული მინდა და არც პოპულარობა. ამის დედა ვატირე, არც სირცხვილის გრძნობა არ გაქვთ? კარგად იცოდით შუქი არ იყო, თეკლე პატარაა, მიხედვა უნდა, მარი აგერ დღე-დღეზე ელოდება, მთელი დღეა მუცელი ტკივა, მშობიარობა რომ დაწყებოდა მე მარტო რა მექნა?... რაც გინდა ის ჭამეთ ვმაცივარი თქვენს განკარგულებაშია-ჟურნალი მაგიდაზე დაახეთქა, ფრთხილად აიყვანა თეკლე და კიბისკენ წამოვიდა
-მარიც ძალიანაა გაბარზებული?-წარბშეკრულმა იკითხა რიჩმა
-აბა, გამოიცანი...-მკვახედ უთხრა, მე თვალით მანიშნა-დავაი ოთახშიო და რაც შემეძლო სწრაფი სიარულით მოვუსვი
ოთახში შემოვიდა თუ არა მაშინვე გაიძრო მაისური და კედები, მე სკაიპში გოგოებს ვეჩატავებოდი. საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და თავი ჩაღუნა
-შენც გაბრაზებული ხარ მარ?
-ვაიმე არა...-გაურკვევლი ტონით ვუთხარი, ისე რომ თავიც არ მიმიტრიალებია მისკენ.
-კაი რა მეც გამიგე.
-ახლა გაგება და ყუარდრება მე უფრო მჭირდება, ამ მდგომარეობაში რომ არ ვიყო სერიოზულად არ გაგიბრაზდებოდი, პროსტა გაგებუტებოდი, მაგრამ სხვა სიტუაციაა, ვაფშე, რა გემათება უკვე გკიდივარ?
-ეგ სისულელე აღარ გამაგონო მეორედ, ისევ ისე მიყვარხარ, მაგარმ საქმეა ბევრი.-ჩემს გვერდით იყო ჩაცუცქული და ლოყაზე მეფერებოდა
-ხომ შეიძლებოდა მშობიარობა დამწყებოდა?
-მაგრამ ხომ არ დაგწყებია?!
-ნუ მენაგლები... და საერთოდ მომეშვი
უკვე ისე მტკიოდა მუცელი ტუჩების კვნეტა დავიწყე, მერე ინტერვაების თვლა, 10 წუთიდან მალე ხუთზე ჩამოვდა, მე მაინც მეგონა გადამივლიდა. რიჩმა რომ დაინახა სახეზე ფერი აღარ მედო გავარდა და ნუცა გააღვიძა, ზუსტად მისი მოთხოვნით დავრეკეთ ჩემს ექიმთან, ქალი გავაღვიძეთ, იმან წადით საავადმყოფოში მორიგე ექიმმა გაგსინჯოთ და თუ საჭირო გახდა მოვალო. მანამდე ამ მომენტის მეშინოდა, მაგრამ ახლა მართლა რომ მოხდა სრულიად მშვიდად ვიყავი, შხაპი მივიღე და საგულდაგულოდ ავარჩიე ტანსაცმელიც,ამ დროს ტკივილებს შორის ინტერვალი ოთხი წუთი იყო, სკაიპზე დავაწერე მივდივარ მეთქი და ნუცას რომ არ ეკივა ალბათ კიდევ კაი ხაი ვიჯდებოდი კომპთან.ნუცამ ხელი დაავლო ჩემ ჩანთას, რომელშიც სამი კვირის წინ ჩავალაგე საჭირო ნივთები, დისკიც კი სადაც მხიარული სიმღერები ჩავწერე, მითხრეს სამშობიარო ბლოკში აუდიო სისტემაც აქვთო... და გავწიეთ საავადმყოფოსკენ

რამოდენიმე ლექსი... რატი ამაღლობელის პოეზიიდან

ც ა

მზეს ჩაუსაფრდა ცისკართან

ფიქრი ფრინველის ნისკარტით.

ცაო, სივრცეებს მზის გარდა

მელან-იისფრად ნისლავდი.

ფრთებზე ოცნება გეწერა

ტანზე ბინდების ზეწარი.

მინდოდა ჩემი თვალების

სარკეში ამომეცანი.

ვცურავდი მელნის ნისლისკენ

                                                                                    წითელლაქება სიზმრებით -

                                                                                    ახლა არ ვიცი სისხლისგან

                                                                                    ღვინოს ვწურავ თუ ვიცლები.

ჩიტები 

ვზივარ და ვითვლი მრგვალ

ბაღში დაცვენილ ფოთოლს.

ყვავები ჩხავიან – “ხვალ

გამთენიისას მოთოვს.”

მოთოვს ქლაქში, მის

მთელ სიგრძეზე და განზე,

ვიღაც ჩემ გვერდით ზის,

ფურცლავს დღევანდელ გაზეთს.

მე კი დღევანდელ დღეს

ამ გაზეთივით შავ-თეთრს

ვფურცლავ ცის ყოველ გვერდს,

მასზე დაწერილ ავდრებს.

თითქოს საკუთარ ტანს

ვფრცქვნი და ნამცეცებს ვუყრი

ჩიტებს პურისას, ბაღს

უახლოვდება მწუხრი.

ზამთრის საღამოს მწუხრი,

ზამთრის საღამოს ბაღს

უახლოვდება, ვუყრი

ჩიტებს პურსა თუ ტანს.

აიშლებიან წამს

ფრთების ქნევით და ცემით,

თითქოს წაუღეს ცას

რაღაც ნაწილი ჩემი.

ასეც ქვია კაენის მოსავალი, ანუ ლოგიკის სიკვდილი

თითქოს რაღაც გარდაიცვალა ჩემში, რაღაც მოკვდა �

ბებერი, ხანდაზმული როგორც ისტორია.

რასაც აქამდე ერთ მთლიან ტელოსურ სხეულად ვძერწავდი,

დაიმსხვრა, დაიშალა ათიათას ნაწილად და ელემენტად,

მსგავსად ადამიანის გვამისა, რომელმაც

სიკვდილის შემდგომ დაუბრუნა დედამიწას ის,

რასაც ადამიანი მთელი თავისი ფიზიკური

ცხოვრების მანძილზე მისგან იერთებდა და

ასე ავსებდა თავის უხილავ ფანტომს:

მინერალებით, ნახშირწყლებით, მცენარეულ თუ

ცხოველურ ცხიმებით და ცილებით და

ხილულსა და ხელშესახებს ხდიდა მას,

ხელშესახებს ხდიდა მას, რადგან დედამიწას ჭამდა,

როდესაც ჭამდა: პამიდორს და ხახვს და

ნიორს და კარტოფილს, ძველსა და ახალს და

ცერეცოს და კამას და სალათის ფოთლებს და პეტრუშკას,

რაც ნიშნავს ოხრახუშს.

და ასევე ნიახური და პიტნა და ქინძი და

ტარხუნა და რეჰანი და პრასი და

ფერადოვანი ფხალეულობა და

ათასობით მწვანილეულობა და წიწაკეულობა და

სუნელეულობა და ბოსტნეულობა და სტაფილო და

კომბოსტო და ჭარხალი და ბოლოკი და

კიტრი და ბადრიჯანი და სიმინდი,

რომელიც შეიძლება მოხარშო,

ან კიდეც დაფქვა და მჭადი გააკეთო მისგან �

ასეც ჭამო და ისეც.

ათასი სახის კენკროვანი ნაყოფი და

ნაირგვარი ხილეულობა: ქლიავი და ვაშლი და

მსხალი და უნაბი და კორკიმელი და

კურკანტელი და კარალიოკი,

რაც ნიშნავს ხურმას.

და ბროწეული და საზამთრო და ნესვი და

მარწყვი და ალუჩა და ალუჩის ბუში,

ო, რა უხვია ბუნება!

და ლეღვი და ყურძენი,

რომლის დაწურვის შემდგომ ვიღებთ

სითხოვან წამონაქმნს,

ამ სითხოვანი წარმონაქმნისაგან შეგვიძლია

გავაკეთოთ უმცროსებისათვის:

ფელამუში და თათარა და

ნიგოზსა და თხილსაც თუ არ დავიშურებთ,

ჩურჩხელაც გვექნება და ისეც გვაქვს უფლება

მივიღოთ მისგან ეს სითხოვანი წარმონაქმნი

თუ თხევადი მასა.

როგორც სითხე ან ყურძნის წვენი ან მაჭარი ან

რაც გინდათ ის დაარქვით, და

ცოტასაც ვაცლით, უფროსებისათვის ღვინოსაც მოგვცემს.

და ჭანჭური და ჭერამი და ღოღნაშო და

ტყემალი და ატამი და გარგალი და ბალი და

ალუბალი, არათუ უმად, არამედ მურაბებად,

ჯემებად, რაც ნიშნავს ხილფაფას და

კომპოტებადაც შეგვიძლია მათი მიღება და

კიდევ ვინ მოსთვლის რამდენი რამ,

რასაც ჩვენ ბუნებისაგან ვიღებთ და

ვიერთებთ ჩვენს ფიზიკურ ორგანიზაციაში,

ხილულსა და ხელშესახებს ხდის ჩვენ უხილავ ფანტომს,

რომელიც ფიზიკური სიკვდილის შემდგომ,

ყველაფერ ამას, მთელი ცხოვრების მანძილზე

მიღებულს და გადამუშავებულს,

ისევ დედამიწას უბრუნებს და კვლავინდებურად

უხილავი ხდება

მსგავსად იმ ტელოსური სხეულისა,

რომელსაც მუდამ ერთ მთლიანობად ვძერწავდი და

რომელიც დაიმსხვრა და დაიშალა ათიათას

ნაწილად და ელემენტად,

რადგან თითქოს რაღაც გარდაიცვალა ჩემში,

რაღაც მოკვდა �

ბებერი, ხანდაზმული როგორც ისტორია.

ადეპტის სონეტი

მინდა ვისმინო გულისყურით სამყაროს სუნთქვა,

ჯერ არ შეცნობილ, ჯერ არ სმენილ, ჯერაც უხილავ

აზრებად მინდა გამიელვოს ჭექა-ქუხილმა

და შემართული მახვილ-სიტყვა ვლესო და სულ ვთქვა.

სიტყვა პირველად გასაოცრად და საკვირველად

ქმნიდა მნათობებს ცის ციაგად და მე აწ მისი

ცა ვით საწმისი უწმინდესი გავისაწყისე

და მზე სხივოსან-მოგვირგვინე თეთრი გვირილა.

აზრებმა ფორმა, ფორმამ სივრცე, სივრცემ დროება

საყოველთაო შენი სუნთქვის რიტმით აღავსო,

ვით სიმრავლეში ერთეულის განმარტოებას

ყოველი არსი შენს სიცოცხლეს გამოსახავსო.

მეც პოეზია მინდა ვზიდო მზისკენ ლოცვებით

ზე შევწვდე სიტყვას, სადაც ქრისტეს კრთის საოცრება.

childbird part I

შობა და ახალი წელი გერმანიაში ისე სწრაფად დადგა, რომ კალენდრისთვის თვალის შევლებაც კი ვერ მოასწრეს. ბოლო სანთლის 

ანთების შემდეგ თოვა დაიწყო და ორი კვირა არც გადაუღია, მაგრამ არავინ ერიდებოდა  გარეთ გამოსვლას,პირიქით ყველგან მხიარული სახეები შეგხვედბოდათ, პატარა და დიდი სახლები ერთანირად იყო თოვლში ჩაფლული, ცაზე კი იმის მანიშნებელი არავითარი ნიშანი არ იყო რომ მზე ოდესმე იკადრებდა ცაზე გამოჩენას, დიდი სიხარულის მიუხედავად გულში ცოტათი მაინც უჩიოდნენ დიდთოვლობას და მაქნანებით სიარულსაც შეძლებისდაგვარად ერიდებოდნენ...

-სასწაულია! ნახე რას გიჟობს ამინდი!-ფაჯრის მინაზე ცხვირმიჭყლეტილმა ვთქვი და ფიფქებს გავუღიმე-თეკლე, მამიდ, მოდი რა განახო...

ბუხრის წინ, სავარძელში ნუცა იჯდა კალთაში ქერათმიანი პატარა გოგონა ესვა და ეთამაშებოდა, დაძახებაზე ჩამოხტა და ჩემთან მოირბინა

-მაინც ვერ ვხვდები მამიდას რატო ეძახით ერთმანეთს

-რავი, ელეზე რომ ვარ მიჩვეული... ვაი წელი-ფანჯრის რაფაზე დავსვი პატარა 

-თე ნახე როგორ თოვს გარეთ, გინდა ეზოში გავიდეთ?

ბავშვმა დედას გახედა და ძლივსგასაგონად წაიჩურჩულა-ჰო

-აბა, სუ ეხლა, რა დროს გარეთ გასვლაა იყინება ყველაფერი, მოინდომეს ეხლა-შემოგვიბღვირა ნუცამ ორივეს

-გახა დედა, სენ ალა მანი დედა მიკალს მე-მოიბუზა პატარა და ჩამეხუტა

-ჰა ჰა ნუც გაიგონე, შვილი წაგართვი...-ავხითხითდი 

-ისე ხომ რას ამბობ სულ ჩემთან იყო- გაიღიმა ნუცამაც -შეთან არაა დღეც  და ღამეც?!

-დეიდა ნინა გამოუშვით თეკლა გაერთ რა გეხვეწებიიით....-ყელი გამოვიღადრე 

-ჯანდაბას თქვენი თავი, სადაც გინდათ იქ წადით

-თე ხომ გაიგე, მიდი ქურთუკი, ქუდი და ხელთათმანები მოიტანე და წავედით

ბავშვმა მაკოცა და კიბისკენ გაიქცა

-დიდხანს გარეთ არ იყოთ არ გაცივდეთ

-კარგი დედიკო-მოვეხვიე  კისერზე და ვაკოცე

თეკლემაც მალე მოირბინა, რომ ვაცმევდი ბავშვი ჩემს გაბერილ მუცელს ჩაეხუტა

-მანი, პაწია დაიკო ლოდის უნდა მომიკანო?

-ვინ გითხრა რომ დაიკო გეყოლება?

-ლიჩმა და მამიკომ...

-ჩავუწყვიტავ ორივეს ხმას-გაიცინა ნუცამ

-აუ ნი, ორი წლის ბავშვი, ასეთი ლაქლაქა და ასეთი ჭკვინი ჯერ არ მინახავს

-და მერე ვისგან აქვს ნასწავლი თუ არა თქვენგან?!-საქსოვს დაწვდა ნუცა

-გოგო რა ბებერი ქალივით დაჯექი, წამო რა გავერთოთ ცოტა...

-კაი რა,არ მინდა გუნდაობა...

-მაგას არც გთხოვ, წამო „დედ მაროზი“ გავაკეთოთ

-მეზარება მარ რა...

-წამო დედა ლა...-გაიკრიჭა თეკლეც

-სამნი გთხოვთ ხომ ხედავ, წამო რა...-გადავუგდე  ქურთუკი

-თქვენ  ხომ კაცს არ მოასვენებთ-ნუცამ ზოზინით,მაგრამ მაინც ჩაიცვა,მაგიდაზე დადებულ ფოტოაპარატს დაწვდა და კუდში მოგვყვა

გინეკოლოგთან მე და ნუცა წინა დღით ვიყავით, ბოლო ანალიზებზე, ყველაფერი კარგად იყო, რვთის წყალობით, ოთხი-ხუთი დღის მერე გველოდნენ საავადმყოფოში, ამიტომ არ მივაქციე ყურადღება იმ დღეს ატკივებულ მუცელს, თუმცა ეს ჩვეულებრივ ტონუსის ტკივილს არ გავდა, ამიტომაც არავისთვის არაფერი მითქვამს და მეც ვცდილობდი არ შემემჩნია, ყავისფერ, ყვავილებიან უგებს რომ ვიცმევდი შემოსასვლელში, ერთი შეტევა კიდევ მქონდა ძლიერი იყო და ჩავიკეცე

-მარ რა იყო?-შეშფოთებული შემომეშველა ნუცა ადგომაში

-არაფერი ნუც, ფეხის მორტყმა მოუვიდა ძალიან-ნაძალადევად გავიღიმე და საუბარი სხვა თემაზე გადავიტანე-დღესაც გვიან მოვლენ ალბათ...?!

 -როგორც ჩანს, იცი როგორ მინდა დღე ისე დაღამდეს ეგენი რომ სახლში იყვნენ, იზის და ვინსს თავში ქვა უხლიათ სადაც უნდათ იქ იარონ,მაგრამ კრისი და რიჩი უკვე ძალიან მაბრაზებენ,მგონი თეკლას საერთოდ დაავიწყდა მამამისი როგორია

-ეხლა შენ ნახე მამაც მე თუ დამიძახა-გავიცინე,თოვლს დავავლე ხელი,სწრაფად დავამრგვალე და ნუცას გავუქანე

ნუცა გაუგებრად ჩლიფინებდა და თოვლს პირიდან აფურთხებდა

-ტფუ, ტფუ... გოგო შენ რა გადაირიე?მანაც მესროლა გუნდა, თუმცა გაუგებარი მიმართულებით გაფრინდა

-არც გაბედო ნუცა,არ შეიძლება ხო იცი?!...ჰე რა მაგარია მე ბავშვი მაზღვევს-ხელი მოისვა მუცელზე

-ზამთარი, ჯერ ისევ წინაა, ბავშვს რომ „გამოჩეკ“ შუაზე უნდა გაგხიო გეფიცები

   ასეთი დიდი თოვლი ლონდონშიც იშვიათობა იყო ხოლმე, თან სველი თოვლი იყო და გუნდებიც ადვილად კეთდებოდა, თეკლე სიხარულით სულ გადაირია, თოვლის კაცი მასზე გაცილებით დიდი იყო და სულ დაიშოკა „ჩემი მამიკოა, ცივი მამიკოო“. ბოლოს ნუცა სახლში შევიდა, ბუხრიდან ნაკვერჩხლები, სამზარეულოდან დიდი სტაფილო და საკუჭნაოდან დიდი ვედრო მოიტანა, თხუთმეტ წუთში თოვლის კაცი მზად იყო და სიმპატიურადაც გამოიყურებოდა. ბოლო აკორდი, სახელის დარქმევა იყო, ერთ სახელზე ვერ შევთანხმდით და დიდ მუყაოზე მარკერით დავაწერეთ:“რიჩი, კრისი, მამა“ ამით დამთავრდა მისი ნათლობაც, მერე სურათები გადათიღეს და შემცივნულები შევვარდით სახლში, თეკლემ ცოტა მძიმედ გადაიტანა „მამიკოსთან“ განშორება, მაგრამ როცა იგრძნო როგორ თბილოდა სახლში მაშინვე შეწყვიტა ტირილი.

ისევე თოვდა ღამეც, თან ამას ისიც დაემატა რომ შუქები ჩაქვრა... ბუხრის წინ, სავარძლებში ჩაფლულები ცხელ ჩაის ვწრუპავდით, თეკლეს ჩემს კალთაში ეძინა მუცელზე ჩახუტებულს

-ნუც ასეთი ღამე კაი ხანია არ გვქონია... ლონდონი გახსოვს? როცა თოვდა, ღამე „სოჩიკს“ რომ ვყრიდით ხოლმე და ჩაის ჭიქებით ხელში ბუხართან რომ ვისხედით... რა დებილები ვიყავით არა?

-კი, დებილები ვიყავით. დებილები ვიყავით მაშინაც ჩვენი ცხოვრება ამ იდიოტებს რომ დავუკავშირეთ, რათ მინდოდა გათხოვება ქმრის ნახვა მარტო ტელევიზორში შეგვეძლებოდა, ასე ხომ შეყვარებულობის დროსაც ვნახულობდი, თვეში სამჯერ, ზოგჯერ ვერც ვგებულობ რა დროს მოდის ხოლმე

-ღირსები არ იქნებიან ხმა რომ არ გავცეთ?

-მე მართლა არ გავცემ ხმას...

-არც მე!

-ნუც მე რომ წავიდე მარტო ხომ არ შეგეშინდება? რაღაც ვერ ვარ... თან იცი რა გამწარებით მირტყავს ფეხებს? მტკივა მუცელი...რაღაცნაირად- რამოდენიმე წუთის მერე ვთქვი მე

-ხო დაისვენე, თეკლე აქ დააწვინე დივანზე, მაღლა რომ გაეღვიძოს ვაითუ შეეშინდეს

-ნუც იცი მეშინია..

-სიბნელის? სულელო, მოიცა როდის აქეთ გეშინია?-გაიცინა

- სიბნელის კი არა  მშობიარობს... რამე რომ გაუჭირდეს ან ჭირდეს ბავშვს?

-შენ შიგ ხომ არ გაქვს? რა უნდა ჭირდეს? ყოველთვის ცუდზე რატო ფიქრობ? ნარკომენბი ან ავადმყოფები რომ იყოთ მაშინ გექნებოდა სანერვიულო, შენ იმასაც იძახდი ბავშვი რომ არ გამიჩნდესო, მაგრამ ხედავ? ღმერთის წყალობით ბავშვი ჯანმრთელი იქნება და მოეშვი მაგაზე ფიქრს...

-შენც ძალიან კარგად იცი რომ შიგ კაი ხანია რაც მაქვს... მეორეც, რა იცი რა ხდება მშობიარობის დროს... რომ ვერ გავუძლო და მოვკვდე, რიჩს და პატარას ხომ მიმიხედავ?

- დაახვიე ეხლა საწოლში თორემ შემომაკვდები-გამომიქანა ბალიშიმ