old story part I

რიჩს პირველად რომ შევხვდი 18 წლის ვიყავი, berlin philharmonic-ის სცენაზე ამიყვანა და მე სულელს გული წამივიდა, მერე კულისებში შეხვედრა სულ რაღაც ნახევარ საათს გაგრძელდა და ეს იყო, მეორე დღეს მე და ნუცა ლონდონში წავედით და რიჩს სულ დავავიწყდი, მე კი არა, აბა რა დამავიწყებდა?!

ერთხელ მაღაზიაში რომ შევდიოდი ბიჭი დამეჯახა, ათასი ბოდიში მომიხადა და კაფეში დამპატიჟა, ხვეული თმები ქონდა, აჩეჩილი, დიდი ტუჩები, მაშინვე რომ მიგიზიდავენ ისეთი, აწყლიანებული და გაწითლებული თვალები, თითქოს ქლორიან აუზში ებანავოს, სახეზე კი ძალიან თეთრი იყო, შევხედე თუ არა მაშინვე მივხვდი საიდანღაც მეცნობოდა

-აარონი-გამომიწოდა ხელი, ჩამთბარ კაფეში პატარა მაგიდას რომ მივუსხედით
-მარუ, სასიამოვნოა-გავუწოდე მეც ხელი
-იმედია მაპატიე-გაიხადა დუტის ქურთუკი
-კი, უკვე აღარ მახსოვს...-გავიღიმე
-24-ის ვარ შენ?
-20
-სწავლობ?
-კი, თან ვმუშაობ
-კარგია
საუბარს დიდხანს შევყევით, კედელზე ჩამოკიდულმა საათმა თერთმეტჯერ რომ ჩამოკრა, წასვლა გადავწყვიტე
-გინდა ჩემი მანქანით მიგიყვან-აარონმა ჩემი ქურთუკი მომაწოდა-შორს ცხოვრობ?
-არა  აქვე, სტამფორდზე, მაგრამ ჩემით წავალ, დიდი მადლობა
-კიდევ შევხვდებით?
-თუ მოინდომებ შეიძლება-მაცდურად გავიღიმე
-ხვალ გცალია?
-ჰმ... სამიდან ექვსამდე მარტო
-კარგი მაშინ შევხვდეთ
-სად?
-სადაც იტყვი
-სააბატოსთან, ბოლო ლექცია მანდ მიტარდება და...
-კარგი სამ საათზე მანდ ვარ
ლოყაზე მაკოცა და ტაქსის კარი გამიღო
ერთი სული მქონდა მეორე დღე როდის გათენებოდა, ნუცას ძალიან გაუკვირდა ასე მალე რომ დავთანხმდი ბიჭს შეხვედრაზე, მაგრამ დავარწმუნე, ისეთი ბიჭია ვერც შენ ეტყოდი უარს მეთქი, მართლაც იმ ბიჭის სახეს რომ წარმოვიდგენდი თვალები მებლიტებოდა, ისიც კი ვიფიქრე მას შეეძლო ჩემთვის რიჩი დაევიწყებინა
მეორე დღეს, სააბატოს წინ ღობეზე მიყუდებული რომ დავინახე, გული ლამის გამისკდა, მანაც შორიდანვე დამინახა და ხელი დამიქნია
გუშინდელზე უკეთესად გამოიყუერბოდა, მუქი ჯისნი ეცვა, კედები, ტომი ჰილფინგერის სვიტერი (გულზე მარკა ქონდა ამოქარგული და დამამახსოვრდა:)) და ტყავის ქურთუკი
-ჰეეი, როგორ ჩაიარა დღემ?-გადამკოცნა
-ისე რა, შენმა?
-მე სულ სახლში ვიყავი. წავიდეთ?
-სად?
-გავისეირნოთ სადმე....
-კარგი...
სეირნობა ცოტა გაიჭიმა, თუმცა ძალიან გავერთეთ, ექვსის  ნახევარი იყო  parlament square-ზე რომელიღაც კაფეში რომ შევედით
-მარუ, ის ... შეყვარებული გყავს?
-არა...-ძლივს გადავყლაპე ლუკმა
-არც მე-გაიღიმა
უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა,მერე ის იყო აარონმა ჩემთან მოახლოება დაიწყო და ის იყო ცხვირზე მისი შეხება ვიგრძენი ტელეფონმა დამირეკა, ნუცა იყო, ისე გავბრაზდი სახლში რომ მივალ მოვკლავ მეთქი ქართულად ჩავიბურტყუნე
-მარ მეილზე ლინკი გამოგიგზავნე ისეთი ვიღაცა აღმოვაჩინე რასაც არ უნდა აკეთებდე და სადაც არ უნდა იყო მაინც ნახე-და იმწამსვე დამიკიდა ყურმილი
აარონი ისევ თავის ადგილას იჯდა წელში გასწორებული, ძლივსძლივობით ვიპოვე ჩანთაში წიგნებს შორის ჩაჩურთული კომპიუტერი.
ლინკი ფეისბუქის იყო aaron johnson fanpage, სტენდის სურათი გავადიდე და სახტად დავრჩი, ენა ჩამივარდა, სურათიდან ნაცნობი სახე მიყურებდა, საფეთქლებზე ხელები შემოვიწყე და თავი ჩავღუნე
-რა მოხდა?-ეხლა ხმაც ისეთი ახლობელი და ნაცნობი მეჩვენა
-მაპატიე, მაპატიე რა რომ ვერ გიცანი, ბავშვობაში შენზე ვგიჟდებოდი და ეხლა რატომ ვერ გიცანი ვერ ვხვედბი-ვთქვი და კომპიუტერი მისკენ შევატრიალე
ცოტა ხანს უყურა თავის სურათს  და მერე გამიღიმა
-მერე რა დაივიწყე არა უშავს, ჩემთვის მთავარი ისაა რომ არა როგორც აარონ ჯონსონს არამედ ქუჩაში გაცნობილ ბიჭს ისე მიყურებდი, მეც დამნაშავე ვარ მაშინ, იმიტომ რომ ნამდვილი ვიანობა არ გითხარი...
-კარგი არა უშავს, რაც იყო იყო...
-რომ მომწონხარ არა უშავს?
მე მარტო გავიღიმე და გავწითლდი.
სადღაც საათმა დარეკა, ტელეფონს დავხედე ექვსი ხდებოდა
სასწრაფოდ ჩავტენე ჩანთაში კომპიუტერი
-ბოდიში ახლა უნდა წავიდე, სამსახურში მაგვიანდება -გადავკოცნე და გარეთ უკანმოუხედავად გავვარდი, თუმცა ვიტრინიდან ისევ შევიჭყიტე მინას ვაკოცე ხელი დავუქნიე და გაყინულ ქუჩას შევერიე.
მას მერე აარონი აღარ მინახავს, მისი არც ნომერი მქონდა, არც სკაიპი და არც სხვა მსგავსი რაღაცა, თუმცა მისთვის აღარც მეცალა, ეს ყველაფერი ნოემბერში მოხდა, დეკემბერში რიჩი ისევ ვნახე და მას მერე არასოედს მიცდია მისი დავიწყება. ტელევიზორში ან ჟურნალში კი როცა აარონ ჯონსონის სურათს წავაწყდები, რომელიც ახლა ლონდონში ყველაზე სასურველი და სექს სასიძოა, გული სიამაყით მევსება, მას ხომ ოდესღაც მოვწონდი და ნუცა რომ არა შეიძლება უფრო სერიოზულადაც ყოფილიყო საქმე...

რიჩს კი ხშირად გადაუხდია ნუცასთვის მადლობა იმ ზარის გამო.. ეეჰ...

when we are alone

შეიძლება წელიწადში რამოდენიმეჯერაც წავიდნონ ტურნეში, ეს ჩვენთვის-ჩემთვის და ნუცასთვის-საშინელებაა, სახლში კაცის ხმა აღარ ისმის თუ არ ჩავთვლით უილიამის ტიტინს და გაბის გულისგამაწვრილებელ ტირილს (ჯერ  სულ 3 თვისაა), თავიდან მათი წასვლა  რაღაც საშინელება იყო ხოლმე, ეხლა ნელ-ნელა შევეჩვიეთ, პლიუსებიც აქვს ამას  ხო იცი... ოჯახიდან ოთხი კაცი ერთდროულად ქრება, ანუ არავინ გირევს სახლს, დილაობით არ დგას აბაზანებთან რიგები, არ გიწევს დილით რვა საათზე ადგომა რომ სადილი მოამზადო, შეგიძლია ისიამოვნო სახლში გამეფებული სიჩუმით, დილაობით არ მაღვიძებს რიჩის ხმა კარადიდან
-მარუს ჩემი შარვალი სადაა?-არ გინდა გაიგო რომელ შავალზე ამბობს?!უამრავი აქვს
-მაიკა?
-ვიცი რომ კარადაშია, მაგრამ რა ადგილას?
-აბა სადაა? კაი მე ვიპოვი დაიძინე...
არადა უკვე გამოფხიზლებული ვარ, რამოდენიმე წუთის მერე ტანსაცმლით ხელში დაგაგება თავზე
-მარ დამიუთოვე რა... -თან წარბქვეშიდან მიყურებს და იღიმება...
არ მიწევს დღეში 1000 ჭიქა ყავის მომზადება
არავინ ზის კომპიუტერებთან ჯოისტიკებით ხელში და ფეხბურთს არ თამაშობს, ხან რაღაც გაუგებარ თამაშებს, სადაც ერთმანეთს ხოცავენ და სხვა და სხვა ოთახებიდან შიგ და შიგ ბიჭების განწირული ხმები ისმის -არ მომკლა კრის თორემ გაგიხევ თავს; -შე დებილო, ვინს მიიხედე შენს უკან ვდგავარ...:))))
ტურნეებში ყოფნის დროს ყველაზე  სასიამოვნოა მესიჯები, სტატუსები ფეისბუქზე და თვითერზე, შეყვარებულობის დრო მახსენდება
-მიყვარხარ, მეანტრები, ერთი სული მაქვს როდის გნახავ...
-გათენდება, დაღამდება, გათენდება და უკვე შენთან ვარ
მინუსები:
მარტო ძილი მიჭირს, მიუხედავად იმისა რომ უილიამს  ჩემთან ვაწვენ ხოლმე, მაინც ჩვენი საწოლი ისეთი დიდი და ცარიელი მეჩვენება...;
საღამოობით ვერ ვსვამთ ხოლმე ჩაის ერთად;
არავინ მეძახის მარუ-ს ისე თბილად როგორც რიჩი
ოღონდ აქ იყოს და ყოველ დილით მეძახოს კარადიდან, ვუუთოო ტასნაცმელი, ვუკეთო ბიჭებს სადილი და 1000 ჭიქა ყავა, ამირიონ სახლი, ითამაშონ გაუგებარი თამაშები, უყურონ ფეხბურთს, ოღონდ აქ იყვნონ, ჩემი ქმარი გვერდით მყავდეს, ჩემთან ერთად დალიოს ჩაი, მელაპარაკოს, მომეფეროს, მაკოცოს, და სულაც არ მინდა არც მესიჯები, არც ტურნეებიდან ჩამოტანილი საჩუქრები, არაფერი არ მინდა ოღონდ აქ იყოს, მომეანტრე რიჩი

დაღამდება, გათენდება და აქაა...

first of all about maru

სახელი-maru
ასაკი-26
ეროვნება-ქართველი
ოჯახური მდგომარეობა-დაოჯახებული (ქმარი და ერთი შვილი[ჯერჯერობით])
საცხოვრებელი ადგილი-ხაშური, london,berlin
 ქუჩაში რომ შემხვდეთ.... მიცნობთ? არ ვიცი შეიძლება, არც ისე მაკლია ყურადრება ქალაქში გამოსვლის დროს, ზოგი მაჩერებს კიდეც და მეკითხება -შენ "იმისი" ცოლი არ ხარო? პასუხი: ოდნავი სიწითლე ლოყებზე და ღიმილი ანუ - დიახ ის ვარ. მიუხედავად იმისა რომ პატარაობაში სულაც არ მინდოდა ცნობილი გავმხდარიყავი (ჩემი დაქალებისგან განსხვავებით) მაინც ვერ ავცდი ამას, ახლაც ნერვებზე ვიწეწები სურათებს რომ მიღებენ ქუჩაში, თუმცა მაინც სასიამოვნოა შენს თავს ჟურნალის ფურცლებზე რომ ხედავ.
თმა მაქვს ჟღალი, მიყვარს ჩემი თმა, ჩემს ქმარსაც უყვარს :), თვალები ყავისფერი მაქვს (მგონი:)), ძალიან ხშირად მიკეთია სათვალე, უმეტესად რეიბანები 70-იანი წლების სტილში,ასეთი უამრავი მაქვს, უფრო სწორად გვაქვს, 30-მდე იქნება, შეიძლება ოპტიკური სათვალებითაც წამაწყდეთ სადმე...
თითქმის ყოველთვის მაცვია ბალეტკები... ჯინსის, შავები ან ფერადები, პერანგები,კედები ან სანდლები,  და შარფი, შარფი ჩემი ერთ-ერთი განუყრელი ატრიბუტია, ზაფხულობითაც კი, ვერასოდეს მნახავთ მაღალქუსლიანებზე, ერთი შემთხვევა იყო, უნივერსიტეტის გამოსაშვებ საღამოზე მეცვა ცეკვის დროს ფეხი გადამიბრუნდა და ფეხი ვიღრძე, მას მერე არ მცმია, არასოდეს მქონია გრძელი ფრჩხილები, და არ მსმია პომადა, მე ისევ ბავშვური ვარ, ჭრელი სამკლავურებით, დიდი ზუგზაკით, ან გრძელყურა ჩანთით რომლებზეც ბლომადაა "ზნაჩოკები" ასხმული, ყურში გაჩრილი ყურთსასმენებით და მხარზე აპარატით, ყოველთვის დავდივარ დიდი ნაბიჯებით, თითქოს სადმე მეჩქარებოდეს, ხშირად უთქვამთ-მასეთი სიარული არაა ქალურიო, ჩემთვის სულ ერთია, მე მისწორდება და რიჩისთვისაც არ აქვს მნიშვნელობა რამხელა ნაბიჯებით ვივლი, მთავარია ის მეწევა :)
ჩემი პატარა ჯერ ერთი წლისაა. william ქვია, ქუჩაში ისევ საბავშვო ეტლით დაგვყავს... ძალიან წყნარი ბავშვია, ნუცა იძახის ნაშვილები გყავთ და იმიტომაა წყნარიო-ეს იმიტომ რომ არც მე და არც რიჩს წყნარი ბავშვობა არ გვქონია, მე ყოველთვის მქონდა მუხლისთავი გადახეხილი ან შეხვეული ხელი... ასეთები ეხლაც ხშირია როცა კრიკეტს, ფრენბურთს ან ფეხბურთს ვთამაშობ =]]
ერთი სიტყვით თუ ქუჩაში თინეიჯერულად ჩაცმული"ქალი" შეგხვდათ ეს მე ვარ მარუ კილაძე, თუმცა მაინც დამაკვირდით ხელზე აუცილებლად უნდა მეკეთოს ქორწინების ბეჭედი, თუ არ მიკეთია-ვიღაცა ჩემში შეგეშალათ ;)